IJsbaan Twello

Oude tijden herleven op de ijsbaan in Twello
27 januari 2017 Jiska Rook
In Nieuws, Samen voor Elkaar, Winnaars

Oude tijden herleven op de ijsbaan in Twello

Koning Winter liet zich lange tijd niet zien, maar na vijf jaar wachten kon er eindelijk weer geschaatst worden in Twello. Op natuurijs welteverstaan. De ijslaag op het ondergelopen weiland aan de IJsbaanweg bleek net dik genoeg om enkele honderden schaatsliefhebbers een dag lang plezier te bieden. Een mooi moment om de door de Stichting Voor Elkaar gesponsorde veegmachine eens in actie te zien.

IJsmeester Gerrit Rutgers bouwde de schaatskoorts in zijn dorp stevig op. Via facebook hield hij de Twellonaren dagelijks op de hoogte van de ijsdikte. ‘Oef, wat is het spannend. Het kan vriezen, het kan dooien’, schreef hij. Precies zoals de weerberichten voorschreven. ’s Nachts vorst, overdag kans op dooi. Onzekerheid alom. Een dag later concludeerde hij: ‘Nog te dun, we moeten echt geduld hebben en hopen op koude, heldere nachten.’ Op een foto zien we Gerrit met een boormachine de ijsdikte meten. Een paar koude nachten gaan voorbij tot hij op zondagochtend 22 januari 2017 de verlossende woorden intikt: ‘IT GIET OAN’. Nou, zoveel Fries spreken ze in Twello ook. Nog geen uur later worden de eerste ijzers onder gebonden.

‘Oef, wat is het spannend. Het kan vriezen, het kan dooien’

Schaatspret

‘Dit is de kroon op het werk’, zegt Gerrit als hij tevreden over het ijs loopt. ‘En dan ook nog in het weekend, wat wil je nog meer. Ik vind het puur genieten.’ Met die kroon op het werk bedoelt Gerrit de inspanningen die hij en zijn buurtgenoten hebben verricht om de historische natuurijsbaan in Twello weer in ere te herstellen. Tot de jaren 60 in de vorige eeuw werd hier veel geschaatst, daarna decennia lang niet meer. In de strenge winter van 2012 kwam daar verandering in toen verschillende omwonenden het initiatief namen om het weiland weer onder water te zetten. Dat leverde zoveel ijspret op, dat ze er meer werk van wilden maken.

Gerrit: ‘Oude tijden herleefden, het hele dorp liep uit. Met bezems maakten we de baan elke dag sneeuwvrij en liepen we ’s avonds in het donker met mijnwerkerslampjes op ons hoofd en gieters water in de hand een rondje om de scheuren in het ijs te dichten. Leuk, maar ook ontzettend veel werk. Het smaakte in elk geval naar meer. Om het schaatsplezier voor de toekomst nog beter te faciliteren hebben we een paar jaar geleden met hulp van een grondverzetbedrijf 3.000 kuub klei op het grasland aangebracht. Daardoor kunnen we het water nu veel beter dan voorheen vasthouden. Wat we nog misten was een veegmachine om de baan te prepareren en een blokhut om de machine en ander materialen veilig in op te slaan.’

“We hebben flink actie gevoerd en de longen uit ons lijf gekletst om dorpsgenoten te laten stemmen. Er was veel enthousiasme en daardoor lukte het heel goed, maar je moet mensen er wel op attenderen.”

‘Flink actie gevoerd’

Met die wens schreef Gerrit de Twellose ijsbaan in voor een donatie van de Stichting Voor Elkaar. Een nominatie volgde, waarna de stemmenstrijd los barstte. ‘We hebben flink actie gevoerd en de longen uit ons lijf gekletst om dorpsgenoten te laten stemmen. Er was veel enthousiasme en daardoor lukte het heel goed, maar je moet mensen er wel op attenderen. De concurrentie van andere mooie projecten was te hevig om achterover te leunen. Wekenlang postten we met familie en buren bij supermarkten en evenementen in het dorp. We schreven hun mailadres op, voerden die één voor één in, waarna zij hun stem alleen nog zelf hoefden te bevestigen. Ik heb er zelfs mijn vakantie voor verschoven. Het was het allemaal waard. Een prachtige cheque van 10.000 euro was de beloning.’

Maar ja, dan het weer. Dat is het enige wat de ijsmeester niet zelf in de hand heeft. Jarenlang wachtte hij, de buurt en het hele dorp tevergeefs op een lange vorstperiode. Tot nu. Kriskras door elkaar glijden de schaatsers aan hem voorbij. Kinderen met piepkleine krabbertjes en stoeltjes, jongeren met stoere ijshockeyschaatsen en volwassen op geslepen noren. Het ijs kraakt, maar houdt zich goed. Gerrit haalt de veegmachine uit de inmiddels gebouwde blokhut tevoorschijn om hem te demonstreren. Dat gaat gesmeerd. Alleen zal hij hem deze ene dag van ijspret nog niet vaak nodig hebben, want daarvoor is Koning Winter hem nog niet gunstig genoeg gezind. In Twello blijven ze daarom vurig hopen op langere en strengere periodes van vrieskou.

Kan uw initiatief, project of goed doel ook een financiële bijdrage gebruiken? Doe mee en meld uw project aan!